هوا رس نیست ام!
رفتى و گم گشتى در ازدحام تلخ اما
در قلب و روح من تو گرديدى فسانه
مى رويد از تكرار نامت روى لب هام
گل هاى آهنگين و پرهاى نشانه
در مى رسد هردم برايم از خيالت
يادى و آهى، اشكى و سوداى واحه
لاهوتيان با تو نشينند و سرايند
اشعار نغز تر غزل هاى دواره
برچسب: لاهوتيان,
نویسنده: پرهام قاسمی